Mette staat vanochtend enthousiast op, maar aan tafel heeft ze het koud en heeft ze buikpijn. Juul voelt met haar hand op haar buik en streelt zacht. “Het rommelt in je buik”, vat Juul haar waarneming samen.
Een verbaasde blik wordt aangevuld met “Rommel?” de begripsverwarring is begrijpelijk en met de termen gerammel en gerommel lijkt ze het even later te begrijpen.
Na een maaltijd met worteltjes, doperwten, aardappeltjes, balletjes, mayo en appelmoes is Mette goed afgevuld. Toch wordt er enthousiast om een toetje gevraagd en omdat het zaterdag is (ja, ieder ander argument had ook geteld) opteren we voor ijs! “Ja!” krijgen we instemmend te horen.
“Zullen we dat aan de lage tafel eten”, stelt Mette voor, “net als toen de klok jarig was.” Ze heeft de herinnering aan oudjaarsavond blijkbaar nog goed voor de geest.
Totdat blijkt dat de vriezer leeg is en er geen ijs in huis is. Een laatste raketje biedt voldoende troost.
Mette wil vanochtend spelen. Met het gum, zo blijkt na een rondgang langs alles wat er op het dressoir te vinden is. Ik demonstreer met plezier de werking van het gum. Nu wil zij. Ze heeft door dat er dan wel eerst iets geschreven moet worden. “Papa, wil jij de breekpen aan mij geven?”
We stellen af en toe grenzen aan het spelen tijdens het eten. Zo ook vanochtend waar Mette met haar jong belegen kaas (“Ik vind jong belegen kaas lekker”) in de melk wil soppen.
- “Dat mag niet”, is onze duidelijke boodschap.
- “Ik wil het toch”, probeert Mette nog.
- “Ik zou ook wel eens wat willen”, plaats ik haar wens in een groter kader: “Ik zou wel eens ondersteboven met mijn hoofd in de chocolade willen staan.”
Even blijft het stil.
Dan verwoordt Mette haar verbeelding: “Dat kan niet, want daar is je hoofd te groot voor.”
We zijn een dag in Diepenveen om te genieten van de natuur en wat spullen te stallen ihkv de verkoop van ons appartement. Het voelt raar om in zo’n leeg huis aan te komen.
Misschien voelt Mette dat ook aan. Op zondagochtend is ze na het ontbijt de eerste die de woonkamer in loopt. Ze kondigt ons vol enthousiasme aan: “De schaduw is er!”
We gaan kortom vandaag genieten van de zon.
Ik kook vanavond met Mette op het aanrecht. Ze helpt graag en wil met haar eigen mesje wel een aardappel te lijf. Dat is een hele klus. Zodra de aardappels op het vuur staan, pak ik een witte kool uit de koelkast. Zodra Mette die ziet, oogst ze de herinnering van flink wat weken geleden: “Die hebben wij toch uit het hof van opa Kees gehaald?”
Het is een puzzel met Winnie the Pooh en er zijn maar liefst 100 stukjes. Het is dan ook niet zo raar dat er 6+ op de doos staat. Maar Mette ontdekt de puzzel vanavond en opent de doos met groots enthousiasme. Zodra de stukjes op tafel liggen en ze de eerste twee stukjes heeft geprobeerd tempert het enthousiasme en roept ze hulp in: “Papa, heb jij spierballen om de puzzel te maken?”
Gisteravond was Mette nogal dwars bij het slapen gaan. Zowel bij pyjama, tandenpoetsen, naar bed gaan en uiteindelijk slapen gaan, ondervinden we veel weerstand. Wanneer ze na vijf minuten nog steeds jeremiërend om aandacht vraagt is de maat vol. Het grote oranje strafkussen is de plek om uit te krijsen of de overdenking te beleven. Vijf minuten later ligt ze alsnog in bed en vat ze de slaap snel.
Deze ochtend ligt ze tussen ons in en lezen we een boekje. Ze komt zelf nog even terug op gisteravond. Ze vertelt Juul met een stem die twijfelt tussen schaamte en verwondering: “Papa heeft mij gisteren uit mijn bed gezet op het kussen, omdat ik niet ging slapen.”
