Al twee!

De heerlijkheid van niks

Marco Tieleman — Fri, 27 Jan 2012 16:50:05 +0000

Na een dag werken en de mamadag van Juul kom ik thuis en ben ik nieuwsgierig hoe de dag van Mette was. Ik vraag dan ook of ze iets leuks gedaan heeft. Ze kijkt me verrukt aan en brengt droog rapport uit: “Jah, niks.”

Keus

Marco Tieleman — Tue, 24 Jan 2012 18:25:55 +0000

De komst van een baby houdt Mette danig bezig. Regelmatig krijgen we de vraag of de baby er al is. Met nog ca 9 weken te gaan, duurt het nog best wel even voor het zover zal zijn.

Op de vraag wat er in de buik van mama zit, antwoord Mette vanavond op bed resoluut: een meisje. Op de vervolgvraag wat Mette dan krijgt kiest ze een broertje. We kunnen dus nog alle kanten op.

Beveiligd: Slaap zacht

Marco Tieleman — Sun, 22 Jan 2012 10:40:08 +0000

Dit artikel is beveiligd met een wachtwoord. U moet de site zelf bezoeken en het wachtwoord opgeven om verder te lezen.

Beveiligd: Toetje voor het slapen gaan

Marco Tieleman — Sat, 21 Jan 2012 17:25:54 +0000

Dit artikel is beveiligd met een wachtwoord. U moet de site zelf bezoeken en het wachtwoord opgeven om verder te lezen.

Op de sawah

Marco Tieleman — Sun, 08 Jan 2012 17:06:10 +0000

De tafelmanieren ontwikkelen zich goed. Vork en mes komen parallel te liggen als Mette genoeg heeft. De handen worden netjes schoongepoetst en de botervloot wordt kunstig ontdaan van ongelukkig geparkeerde chocoladepastarestanten.

Met notenrijst van vanavond en een hongerige maag na een matige lunch ontstaat er echter zo’n enthousiasme en eetlust, dat de motoriek niet toereikend is om te voorkomen dat de aanblik van de vloer verandert in een rijke dorsvloer vol rijst.

Is de baby er al uit?

Marco Tieleman — Sun, 08 Jan 2012 09:48:12 +0000

Op Mette’s kamer logeren deze dagen vier poppen in zorgvuldig opgemaakte bedjes. Het concept baby wordt goed uitgewerkt en ook op andere momenten merken we hoe Mette uitkijkt naar de komst van haar broertje of zusje. Ze voelt graag mee aan de buik van Juul en ze ziet ook bij passanten op straat (soms onterecht) een buik waar een baby in zal moeten zitten…

Vandaag vertrekken we met z’n drieën op de fiets voor een rondje door de stad. Ik heb bedacht dat ik Mette op de fiets zal nemen en dat Juul al voldoende bagage heeft met haar dikke buik. Mette lijkt ook bij Juul op de fiets te willen en ik wil mijn keus voor het zitje voorop mijn fiets onderbouwen met het argument dat ‘mama ook al met z’n tweeën op de fiets is’ vanwege de baby. Dat komt me op een verraste en hoopvolle blik te staan: “Is de baby er al uit dan?!”

“Moet je vooruit zeggen”

Marco Tieleman — Sat, 07 Jan 2012 16:37:38 +0000

We ontdekken vanavond aan tafel dat we in onze meegaandheid ondertussen een patroon hebben ontwikkeld dat opgemerkt is. Mette maakt er gretig gebruik van. Terwijl wij nog aan onze maaltijd zitten is Mette al klaar met eten. Ze zoekt wat afleiding en ze neemt half gedraaid plaats op haar stoel. Ze loopt het risico van vallen en zit ook op een manier die wij niet willen. Juliette maant Mette dat ze recht op haar stoel moet gaan zitten en even moet wachten tot wij klaar zijn met eten. Mette heeft het scenario in haar hoofd waar de soep wat minder heet gegeten wordt en legt Juul graag alvast wat woorden in haar mond: “Moet je ‘vooruit’ zeggen, mama.”

Na een ingehouden geproest over zoveel assertiviteit, manen we Mette opnieuw midden op haar stoel. Dat doet ze.

Rethorisch luchtje

Marco Tieleman — Thu, 05 Jan 2012 06:40:41 +0000

In de vraag klinkt ook al de conclusie en het oordeel door. De intonatie laat niets te raden over. Mette heeft iets geroken en richt haar verdenking zonder omhaal tot Juliette. “Stink jij?”

Korstjes

Marco Tieleman — Wed, 04 Jan 2012 20:17:04 +0000

Juul heeft het zich vanavond makkelijk gemaakt door pizza te halen. Mette heeft al gegeten op het steigertje. Terwijl Juul de pizza eet keutelt Mette wat in het rond, tot een wijs neusje aan tafel komt staan en vriendelijk doch sturend spreekt: “Mama, ook de korstjes opeten he!”

Tupl

Marco Tieleman — Mon, 02 Jan 2012 06:26:02 +0000

Vanochtend zitten we samen in bed met een stapel boekjes. Op de boerderij loopt het paard rond en voor de regenton staat een bloem. Ik benoem dat het een tulp is. En ik nodig Mette uit dat woord te herhalen. “Tupple”, komt er met een duidelijk hinderlijke tongval over haar lippen. Ik vind het erg vermakelijk te horen en moedig Mette aan tot nog een keer en nog een keer. En dan is de eerste tulp te verstaan. Hoera, bijna lente